گرفتار - گرفت یار

بسم الله
سلام
این آخرین پستم توی این وبگاهه ،خیلی واسم سخته دیگه نوشتم در اینجا، چه تصمیماتی که داشتیم و نشد.
بگذریم.ان شاءالله وبلاگ جدید.

واسه این پست آخری خیلی مطلب آماده کرده بودم ولی الآن تصمیم گرفتم اینو بنویسم:
خیلی دلم تنگ شده واسه
علی               علی
یاحق
sign out
yes

و بقیه اش

بدرود.
علی            علی
یاحق

بسم الله
سلام
لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد
عشق بزرگم آه چه آسان حرام شد
می شد بدانم این که خط سرنوشت من
از دفتر کدام شب تیره وام شد؟
اول دلم فراق تو را سرسری گرفت
وان زخم کوچک دلم آخر جذام شد
گلچین رسید و نوبت با من وزیدنت
دیگر تمام شد گل سرخم! تمام شد
شعر من از قبیله خون است خون من
فواره از دلم زد و آمد کلام شد
ما خون تازه در رگ عشقیم عشق را
شعر من و شکوه تو رمز الدوام شد
بعد از تو باز عاشقی و باز آه ... نه!
این داستان به نام تو اینجا تمام شد
زنده یاد حسین منزوی

بسم الله

ّبإذن الله

سلام

این دهمین پست از پست + هستش

ازعاشورا تا عاشورا ده تا.

امسال فرق داشت همه چی. مخصوصن از شب هفتم به این طرف.تا ببینیم خدا واسه فردا چی می خواد.

که هرچی بخواد به صلاحمونه.

اللهم اجعل عاقبت امورنا خیرا

احتمالن آخرین پست این وبلاگم باشه.بازهم تا ببینیم خدا چی می خواد.

بسم الله

سلام

خیلی وقتا یه سری مطلب به ذهنم می رسه که بنویسم اما باز حوصله ام نمی شه ، این هم فقط نوشتم که بگم مینویسم.

فعلن

تو یک غروبِ غم انگیز می رسی از راه
که می بَرند مرا روی شانه های سیاه

صدای گریه بلند است و جمله هایی هم
شبیهِ تسلیت و غصه و غمی جانکاه

به گوش یخ زده اَم می رسد وَ فریادی
شبیهِ حُرمَتِ این لااِلهَ اِلا الله!

وَ چشم هام، که چشم انتظار تو هستند!
-اگر چه منجمدند و نمی کنند نگاه-

وَ بغض می کند آن جا جنازه ی من که
«تو» را همیشه «نَفَس» می کشید و «خود» را «آه»!

چقدر شب که تو را من مرور کرده ام وُ
رسیده ام به: غزل، گُل، شکوفه، دریا، ماه !

بدون تو، همه ی عمرِ من دو قسمت شد:
دقیقه های تکیده، دقیقه های تباه

اگر چه متنِ بلندی ست درد دل هایم
سکوت می کنم و شرحِ قصّه را کوتاه –

که باز جمعه رسید و نیامدی و شدند
«غروب جمعه» و «مرگ» و «وجود من‌» همراه!

برای بدرقه ی نعشِ من بیا هر روز 
که کارِ من شده سی بار مرگ در هر ماه  

وَ کلِّ دلخوشی زندگی من، این که
تو یک غروب غم انگیز  می رسی از راه

مهدی زارعی

بسم الله

سلام

چه قدر سخته به یادش بودن و به نامش نبودن.

شهید چمران: وقتی شیپور جنگ نواخته شود فرق بین مرد و نامرد، تشخیص داده می شود

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم
اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یک قطره ی آبم که در اندیشه ی‌ دریا
افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

از زندگی بی تو گریزانم و بیزار
آنقدر که بگذار بمیرم که بمیرم

این کوزه ترک خورد !...چه جای نگرانی است؟
من ساخته از خاک کویرم که بمیرم

بسم الله

سلام

دارم میترکم

همین

--------------
ته نوشت: تو خوب می فهمی چی دارم میگم.